Het leven zoals het is bij... de familie D'Joos!

10 jaar geleden werden 2 kennissen plots verliefd. Wij dus...

 We kenden mekaar al jaren van op de fanfare, maar echt met mekaar praten deden we niet.

Maar het was zo bedoeld: Joris en ik (Reninca) werden verliefd... We waren nog piepjong, 15 en 17, maar de liefde was groot genoeg: ze overleefde de puberteit

In 2003 trouwden we. Een prachtige dag, nog nooit waren we zo gelukkig geweest. Een eenvoudig feest, maar er wordt nog steeds van gesproken omdat het zo leuk was.

Er stonden nog enkele jaartjes studeren op het programma, en dat was soms best zwaar. Financieel natuurlijk ook niet makkelijk, met 2 studenten die zelf hun kosten betalen. Maar het lukte, en het heeft ons nooit uit mekaar gedreven.

En toen gingen we aan het werk. We kwamen allebei in het onderwijs terecht, Joris in het middelbaar, ik in het lager. Het verlangen naar een kindje was al lang aanwezig, en nu hield niets ons nog tegen. Jammer genoeg ging het niet zo snel als we gehoopt hadden, en dat heeft ons heel wat traantjes en boze buien gebracht. Maar na 1.5 jaar proberen werd onze droom werkelijkheid! Ik was zwanger!

De zwangerschap verliep wel goed, niet supermakkelijk maar ook niet té zwaar. Alleen op het einde werd ik stilletjes gek: ik kon met mijn dikke buik geen kant meer op, en door bekkeninstabiliteit verging ik soms van de pijn. Op 38 weken werd toen ons meisje geboren. Maar dat verhaal moet je in het volgende artikel maar lezen!

Ik was al 2 keer naar het ziekenhuis geweest met voorweeën, telkens viel alles stil als ik in bad ging. Ik liep toen al zo'n 3 weken rond met ontsluiting...

Op zaterdagavond belde Sarah nog even: of ik al iets voelde? Ik vol overtuiging geantwoord dat het stilletjes was in mijn buik. En toen... werd mijn broek nat. Ik liep naar het WC, waar er weer wat water uit mij liep. Ik dacht dat ik mijn plas gewoon niet had kunnen ophouden, deed een andere onderbroek aan en ging rechtstaan. (We waren toen bij mijn mama en papa) Onderbroek kletsnat. Andere onderbroek aan, onderbroek nat. Toen heb ik toch maar even Joris geroepen: "ik denk dat mijn water gebroken is!" Ons mama had door dat er iets was, en we stonden met 3 naar mijn natte onderbroeken te kijken en besloten dat het inderdaad vruchtwater was en geen urine

We vertrokken naar het ziekenhuis (in Lier). Onderweg waren we heel erg rustig. Joris reed zelfs nog even verkeerd op de ring: zo hard waren we nog aan het babbelen! 't ging over de meisjesnaam, of Jinthe nu toch niet mooier was dan Jenthe... We hebben op de parking nog even gebeden, het was nu echt de laatste keer dat we met zijn tweetjes waren!

Eenmaal binnen werd ik in een kamertje geïnstalleerd. Het was echt begonnen, maar zolang het ging, mochten we nog proberen te slapen. Voor Joris geen probleem, maar ik had al snel hevigere weeën. Joris hielp me wel toen het zwaarder werd, masseerde mijn rug terwijl ik op de bal hobbelde.

Toen ik zo'n 6cm ontsluiting had, ging ik in bad. ik had verwacht dat het me deugd zou doen, maar ik kreeg ineens héél snel rugweeën. Dat hield ik niet vol... Tegen mijn zin heb ik een epidurale gevraagd (eigenlijk heeft Joris die knoop doorgehakt). Ik had toen al 7cm en echt goed heeft de epidurale niet gewerkt. Het gaf wel eventjes ontspanning, zodat ik toch wat kon rusten. Het was ondertussen al 7u 's morgens en ik had nog niet geslapen.

Even later mocht ik gaan meepersen, zachtjesaan. De vroedvrouwen ontdekten dat ons Jenthe een sterrenkijkertje was (gezichtje naar boven ipv beneden) en dat zou tijdens de moment suprème voor heel wat problemen zorgen. Eenmaal in de verloskamer werd het erg zwaar. De gynaecoloog probeerde haar inwendig te draaien, ik heb nog nooit zoveel pijn gehad. Het lukte niet, en een eerste poging met de vacuümpomp mislukte ook. De OK werd in gereeedheid gebracht: grote kans op een spoedkeizersnede! Maar met een laatste inspanning, de pomp, en een serieuze knip werd onze prachtmeid dan toch geboren. Ik had nog nooit zoiets moois gezien... Nog nooit zoiets intens meegemaakt. Ik vergeet het nooit meer.

Het was erg fijn in het ziekenhuis. Ik had wel nog veel pijn van de bevalling, mijn poep was helemaal blauw   Maar ik zat op een roze wolk hoor!

Maar gelukkig was Joris er: hij bleef de hele week slapen! (en ook van de grootouders en Sarah en Dennis kregen we veel hulp) Met ons Jenthe ging het prima, ze dronk vanaf de 2e of 3e keer goed van de borst. De eerste keer was ze nog te suf: omdat ze zo had afgezien van de zuiger had ze een pijnstiller gekregen.

Ze woog 3,450kg en was 49cm groot. Een wolk van een baby.

Op 9 maart, ons Jenthe haar verjaardag had ik een heel licht positieve zwangerschapstest in handen. Helemaal blij durfde ik niet zijn, want het was nog zo pril, en ik twijfelde of het nu positief was of alleen maar een indrooglijntje.

Maar ook een dag later was het positief, en ben ik naar de dokter gegaan om bloed te trekken. Ook positief, maar HCG stond nog héél laag dus het was nog even spannend.

Ondertussen ben ik de 10 weken al gepasseerd. Ik heb niet zo veel last gehad van kwaaltjes als de vorige keer, gelukkig, maar af en toe wel heel misselijk geweest en heel moe.
Ik ben wel enorm bang... Bang dat er op de echo geen hartje zal kloppen, dat er een leeg vruchtzakje zit of zoiets. Woensdag heb ik mijn eerste echo, dan ben ik 11 weken ver als alles goed is. Zoooooo spannend!

Lieve ukkie, ben je daar? Kan je mij horen? Nee nog niet he, je oortjes werken nog niet! Maar ik hoop dat je weet dat we heel blij met je zijn. Je bent zo welkom! Een kleine broer of zus, een nieuwe baby die we kunnen vertroetelen. We houden van je, en we hopen en bidden dat alles goed met je blijft gaan. Groei maar lekker verder, wij wachten op je!

Ons Jenthe is ondertussen 13,5 maanden, er zijn dus al véél eerste keertjes gepasseerd... Het zou een onmogelijke opdracht zijn om die hier nu allemaal één voor één te noteren, dus ik ga niet terug tot haar geboorte. Ik begin bij haar eerste verjaardag, en zal dan vanaf nu regelmatig hier bijvullen!